زندگیتون تا حالا پیش اومده که از یکی خیلی بدتون بیاد ولی هیچ موقع

ابراز نکنید؟ و احساس کنید اونم دقیقا همون احساس رو به شما داره؟

و همین‌طور از یکی خوشتون بیاد، بعداً معلوم شِه اونم از شما خوشش می‌اومده؟

یکی از دوستام می‌گفت یه روز که رفته بودم بانک، تا چشمم به تحویلدار

بانک افتاد، ناخودآگاه احساس کردم اصلا ازش خوشم نمیاد، گذشت تا اینکه

وقتی نوبتم رسید و باهاش سلام و علیک کردم، بِهِم گفت آقا ببخشید ولی

من اصلا از شما خوشم نمیاد، همین‌طور که بُهتَم زده بود بهش گفتم

راستش منم از شما بی‌اختیار خوشم نمی‌‌اومد ولی به روم نیاوردم!!.

عجیب بود! نه؟!

حالا ذهنتون را از بدیها و بد اومدنا جارو کنید و بیاین سر محبت و دوست

داشتنهایی که مثل نسیمی تو دل می‌وزَد و سینه ‌رو خنک می‌کنه.

بعضی وقتها دل آدم برا چیزهایی غش میره که حتی یک بار هم اونارو ندیده.

بذارید واژه‌هامو اصلاح کنم، و اینطور بگم که: من با چشمِ سرم ندیدم اما از

کجا معلوم، شاید دلم با چشمای خودش دیده؟!

یک روز آقایی به نام "حسن ابن جهم" امام رضا _علیه السلام_ رو می‌بینه و...

حسن میگه به امام گفتم: ما رو از دعا فراموش نکنین.

امام فرمودند: تو فکر می‌کنی من تو رو یادم میره؟

حسن میگه: تا امام این جواب رو دادند پیش خودم فکر کردم و با خودم گفتم:

خوب ایشون که برا شیعیان و دوستانشون دعا می‌کنن، منم که از

شیعیانشون هستم؛ و جواب امام رو دادم که: نه! شما منو فراموش نمی کنین.

امام فرمودند: چطور اینو فهمیدی؟

گفتم: من از شیعه‌ها و دوستای شمام و شما هم که برا شیعه‌هاتون دعا می‌کنین!

بعدش امام فرمودند: بغیر این، چیز دیگه‌ای هم فهمیدی؟

حسن میگه گفتم: نه!

و امام فرمودند: هر وقت خواستی که بدانی پیش من چه داری! نگاه کن به

آنچه که من در نزد تو دارم.

یعنی ببین من تو دلت برات چه جاگاهی دارم و از اون نتیجه بگیر که تو هم

پیش من در همون جایگاهی.

 

داستان جالبی بود! نه؟!

حالا فکر کنم با این حدیث باورتون شده باشه که "دل به دل راه داره"

و باورتون شده‌باشه که " دل هر جا که بهش عادت کرده و خوشش

اومده و باهاش بزرگ شده راه میزنه"

و باورتون شده که "از این به بعد باید حواسمون به رفت و اومدای

دلمون باشه که با کیا بِده بستون داره"

فکر کنم وقتشه که همین امروز، بی معطلی، بریم سر صندوقچه‌ی دل و،

ببینیم چیا از کیا داره و بعد بفهمیم که از خودمون چی پیشِ کی داریم.

یه نکته رو حیفم اومد راجع به "حسنِ" قصه‌مون نگم و اون اینکه

ایشون چه آدم بزرگی بوده که دلش دم‌خوره دل نازنینی چون امام رضا

_علیه السلام_ بوده.

خدا کنه که طاق دلتون رنگ "رضا" بگیره و، حال دلتون یاد "رضا"

باشه یا حق

                     

                          یادت باشه یه روزی

                 مرگ از پنجره ی بسته به من می نگرد                          

                                          زندگی از دم در
                               قصد رفتن دارد                 

                               روحم از سقف گذر خواهد کرد 

           در شبی تیره و سرد

                                      تخت حس خواهد کرد 

           که سبکتر شده است

                                     در تنم خرچنگیست   

                  که مرا می کاود

        خوب می دانم من   

                            که تهی خواهم شد   

        و فرو خواهم ریخت   

                                  توده ی زشت کریهی شده ام  

           بچه هایم از من می ترسند     

                                              آشنایانم نیز   

                   به ملاقات پرستار جوان می آیند

      نظر یادتون نره عزیزان ؟!                            

                  جایی خوندم که یه پاپ مسیحی گفته " اگر امام حسین (ع) مربوط به مسیحیان بود تمام جهان را مسیحی می کردیم!"

آخرین خدا حافظی

How I needed you
How I grieve now you"re gone
In my dreams I see you
I awake so alone
I know you didn"t want to leave
Your heart yearned to stay
But the strength I always loved in you
Finally gave way

Somehow I knew you would leave me this way
Somehow I knew you could never.. never stay
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away
And I grieve

In my dreams I can see you
I can tell you how I feel
In my dreams I can hold you
And it feels so real

I still feel the pain 
I still feel your love

هرچه کردم نشدم از تو جدا ، بدتر شد
گفته بودم بزنم قید تو را ، بدتر شد
مثلا خواستم این بار موقر باشم
و به جای "تو" بگویم که "شما"، بدتر شد
آسمان وقت قرار من و تو ابری بود
تازه، با رفتن تو وضع هوا بدتر شد
چاره دارو و دوا نیست که حال بد من
بی تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد
گفته بودی نزنم حرف دلم را به کسی
زده ام حرف دلم را به خدا، بدتر شد
روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت
آمدم پاک کنم عشق تو را ، بدتر شد
(فارسی: شخصی نویس)

اکنون خلوت " آئینه " را  گم کرده ام                 خویش را در اجتماع  سنگها  گم کرده ام
ازدحام کینه و قهر و نفاق و دشمنی ست        من میان این تراکم  عشق را  گم کرده ام
لای شب بوها خدایم پیش از این نزدیک بود       اینک او را لای این سجاده ها گم کرده ام
من میان لحظه های تلخ و بی فرجام عمر           آرزوهای  لطیفم را خدا!!!!!  گم کرده ام
جستجوی من در اینجا دیگر از بیهودگیست       خویش را حتی نمی دانم کجا گم کرده ام
پشت پرچین دعایم آشنایی خانه داشت                آشنایم را در این ماتم سرا گم کرده ام
یک نفر از جمعتان باید  بگوید او  کجاست             آخر آن گمگشته را بین شما گم کرده ام                                                       

                         کوچه‌ها منتظر بانگ قدم‌های تو اند                                   

      و از این برف فرو آمده دلگیر مشو

تو از این وادی سرمازده نومید مباش دی زمانی دارد

و زمستان اجلش نزدیک است

من صدای نفس باغچه را می‌شنوم

و صدای قدم گل را در یک قدمی

و صدای گذر گرده گل را در بستر باد

و صدای سفر و هجرت دریا را در هودج ابر

و صدای شعف فاخته را در باران

و صدای اثر باران را بر قوس و قزح

و صداهایی نمناک و مرموز و سبز
عجب آواز خوشی در راه است 

نوشته شده در شنبه 28 آبان1390ساعت 13:42 توسط کیانوش| |